چندیست به دل گویم این می کده غمخوار ندارد

رسوا شوی ای دل گر به تمنای او تو نشینی

ساغی این میکده کیش به فرهاد ندارد

بهر مستی و شراب و می ناب گر بنشینی

یک عمر به سر اید تو نبودی و نیستی

رسم مستانگی از نیکان بیندیش

رسم وصال در ایینه غربی تو نیابی